Inge kijkt: A.F.Th. van der Heijden te gast in ‘College Tour’

Op de Eerste Pinksterdag van 2010 komt de 21-jarige Tonio van der Heijden, het enig kind van schrijver A.F.Th. van der Heijden (1951) en zijn vrouw Mirjam Rotenstreich, bij een verkeersongeval om het leven. Over deze gebeurtenis en over zijn zoon schreef Van der Heijden de requiemroman Tonio (2011). Het boek won de Libris Literatuurprijs 2012 en de NS Publieksprijs 2012. Zelf vond ik het boek aangrijpend, maar bekroop me tijdens het lezen ook een onaangenaam gevoel: ik vond het regelmatig té persoonlijk. Datzelfde gevoel kreeg ik ook weer tijdens het interview dat Twan Huys in College Tour had met de schrijver. Toch vind ik de uitzending de moeite waard. Van der Heijden is immers een van Nederlands belangrijkste hedendaagse schrijvers. Afgelopen donderdag ontving hij dan ook de P.C. Hooftprijs, een prestigieuze oeuvreprijs.

6 reacties

  1. Sagita Vogelaar

    Ik vond het een indrukwekkende uitzending. Het boek Tonio vond ik een grote reis door de onderwereld, een ontmoeting met Hades de god van het dodenrijk. Hoewel van der Heijden zegt het geschreven te hebben om zijn zoon Tonio levend te houden, vind ik niet dat hij daar in slaagt. Je leert in het boek vooral Adri de vader kennen. In die zin kan je persoonlijk noemen, maar is niet alles persoonlijk?

    • Inge

      Met ‘persoonlijk’ bedoel ik in dit geval dat ik het privé vind. Sommige zaken van Tonio en zijn ouders zouden (mijns inziens) niet openbaar gemaakt moeten worden.

      • Sagita Vogelaar

        Wat is privé? De worsteling om met het verdriet van een plotseling uit het leven gerukt kind over eind te blijven is, denk ik, een universeel thema. Het is natuurlijk niet voor niets dat het boek zoveel emoties oproept en voor velen herkenbaar is.

        • Inge

          Begrijp me niet verkeerd: ik vind het een aangrijpende roman en het thema is hartverscheurend. Maar sommige passages hadden er voor mij niet in gehoeven. Ik citeer: ‘Tonio was dertien. Het was een gewone schooldag, maar hij had op een ongewoon tijdstip gedoucht: halverwege de middag. (…) Ik sloeg het nylon gordijn opzij. Een klassiek stilleven: op een bedje donkere haren, vogelnestje in aanbouw, dat zich over de afvoer had gehecht, lag een grote witte drop van Tonio’s vers geplengde zaad.’ (p. 468) Het spijt me, maar voor mij hoeft dit niet in een requiemroman.

          • Sagita Vogelaar

            Nee ik begrijp je niet verkeerd. Logisch dat lezers over een roman van zo’n 500 pagina’s van mening kunnen verschillen of een bepaalde zin wel of niet bijdraagt aan de essentie van wat de schrijver met zijn roman bedoeld heeft.
            Gezien in het licht dat van der Heijden niet alleen zijn zoon maar ook zijn nakomelingen verliest: de kinderen van zijn kind, vind ik de nadruk op dat geplengde zaad niet misstaan in deze requiemroman.
            Maar nogmaals het is alleen mijn mening en natuurlijk mag jij er anders over denken.

  2. Anneke

    Ik weet hoeveel mensen dit boek hebben gelezen en hoeveel prijzen het boek heeft ontvangen. Toch kan ik mezelf er niet toe zetten het boek te lezen, het lijkt me een te zwaar boek.

Plaats reactie

Je kunt de volgende HTML tags gebruiken:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>