Recensie | Alma Mathijsen — De grote goede dingen

Schrijfster Alma Mathijsen (1984) was negen jaar oud toen haar vader, violist Hub Mathijsen, overleed. Deze man, in de jaren zeventig bekend als muzikaal leider van het Resistentieorkest, leidde een ruig leven – hij rookte en dronk zichzelf de dood in – en was meer artiest dan toegewijde vader. Na zijn dood leefde hij voort in wilde verhalen. In de autobiografische roman De grote goede dingen (2014) gaat Alma Mathijsen op zoek naar sporen van haar vader om hem beter te leren kennen.

Het verhaal gaat over de jonge vrouw Mila die samen met Don, de beste vriend van haar overleden vader Just, vroegere (muziek)vrienden bezoekt. De reis voert van Ruigoord naar Eilat (Israël). Leidraad daarbij is een bijzonder muziekinstrument, de violofoon van Just, die plotseling verdwenen is.


Aanvankelijk is Just in de ogen van Mila een held:  een fantastische persoon met een groot muzikaal talent. Door haar zoektocht verandert dit beeld. Want Just had ook zijn donkere kanten. Hij was een alcoholist die hard was voor zichzelf en voor anderen. Dat is het reële beeld waar Mila het mee moet doen. Don vertelt:

‘[J]ouw vader is geen held, zoals jij denkt. Jouw hele leven heeft hij zich kapotgedronken, kapotgerookt, kon zich niet inhouden. (…) Een man die zijn eigen leven verwoestte en het leven van iedereen om hem heen. En vooral dat van jou. En het ergste: het kon hem helemaal niks schelen.’ (p. 162-163)

Het verhaal, de zoektocht naar de violofoon, wordt geregeld onderbroken door flashbacks van Mila en verhalen over Just en zijn strijkkwartet. Ontroerend is de passage waarin Mila beschrijft hoe ze als jong meisje de zieke Just aankijkt en dan beseft dat hij de vaderrol moet laten varen. De grote goede dingen is een roman waaruit verlangen spreekt en is ongetwijfeld een heel persoonlijk boek. De realistische indruk van Just blijkt voor Mila van groter belang dan het vinden van de violofoon. Dit leidt tot een onvermoed einde van de zoektocht. Het is een ontroerend verhaal over een vrouw die wil weten wie haar vader écht was.

5 reacties

  1. theonlymrsjo

    Ook ik heb dit boek klaar liggen voor Een perfecte dag voor literatuur. Op 15 januari komen onze blogs online. Over het algemeen houd ik van “persoonlijke”, tot nadenken stemmende boeken. Jouw blogpost zorgt er in ieder geval bij mij voor dat ik nog enthousiaster raak over deze roman dan ik al was.

  2. Mani

    Onlangs dit roman moeten vertalen naar het Perzisch voor een klant. Deed mij sterk denken aan de relatie tussen mij en mijn vader. De vaderrol die vervuld had moeten worden. Zo lees je nog eens wat!

  3. wim van dijk

    Ik studeeerde schoolmuziek aan brabants conservatorium tussen 1959 en 1965 en was getuige hoe Huub ballorig steeds tijdens orkestrepetities van serieuze werken onder leiding van dirigent OUD provocerend sinterklaasliedje inzette op de viool om dirigent en ons te testen (pesten ) Ben jaren erg benieuwd geweest of Andre Rieustudie ook Huub nog zou vermelden (nieuwste uitgaeve onlangs ) en heb je roman uiteraard in een adem uitgelezen, Ik ben er best erg van onder de indruk gebleven .Zou graag contact hebben met tijd/lesgenoten om beeld volledig te maken . . .

Plaats reactie

Je kunt de volgende HTML tags gebruiken:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>