Recensie | Bert Wagendorp — Ventoux

Wanneer een boek meer dan tien weken in de Bestseller top 10 staat, dan word je toch wel heel nieuwsgierig. Daarom las ik Ventoux (2013) van schrijver en columnist Bert Wagendorp (1956). Het boek werd ongekend populair nadat het in mei 2013 door het DWDD-boekenpanel tot boek van de maand werd verkozen met de woorden: ‘Dit boek heeft alles. Het oerboek over vriendschap.’ De periode daarna stonden mijn diverse timelines vol met loftuitingen over deze roman.

Hoofdpersoon in Ventoux is Bart Hoffman, een misdaadjournalist van bijna vijftig jaar oud. Na jaren heeft hij weer contact met zijn jeugdvrienden David, Joost en André. Dit brengt een pijnlijke herinnering naar boven: de zomer van 1982 waarin de vrienden tijdens de beklimming van de Mont Ventoux door een dodelijk ongeluk hun vriend, de veelbelovende dichter Peter Seegers, verliezen. Met Peter verdween ook Laura; het bijzondere en beeldschone meisje loste in het niets op. Wat was er gebeurd?

Voordat de lezer antwoord krijgt op de belangrijkste vraag in het boek, krijg je eerst te horen hoe het de Achterhoekse vrienden in de tussenliggende periode is vergaan. Joost timmert aan de weg als natuurkundige, maar wordt beschuldigd van plagiaat. André blijkt grof geld te verdienen met de handel in coke en huismus David is de eigenaar van reisbureau Oost-West. Bart, de verteller van het verhaal, werkt aan een boek over Spinoza en fietsen. Ik had nogal moeite met dit gedeelte van het boek. De schrijfstijl is niet vervelend, maar verre van verfijnd (te populair, te veel herhaling). Daarnaast kon ik me niet goed identificeren met de verschillende personages (het blijven stereotypen), wat waarschijnlijk wel nodig is om geraakt te worden door het verhaal. Dat neemt niet weg dat ik toch wel benieuwd was wat er nu eigenlijk precies gebeurd was op die berg en in de aanloop naar die beklimming toe. De beschrijving van het ongeluk, het beeld van de fietsers op de berg, vond ik heel sterk, bijna tastbaar.

De vrienden reizen gezamelijk terug naar Zuid-Frankrijk, om herinneringen op te halen en te vernemen hoe het Laura na die fatale vakantie is vergaan. Maar de waan van de dag laat hen niet los, waardoor ze geconfronteerd worden met hun eigen problemen. Deze zijsporen vond ik onnodig in het verhaal (zoals ook de vrouw en dochter van de verteller). Maar de grootste ontgoocheling vond ik het einde van het boek, waarin duidelijk wordt welke band Laura en de verongelukte Peter hadden. Ik ga het niet verklappen, maar het is onwaarschijnlijk en teleurstellend wat Wagendorp allemaal verzint om één en ander nog tragischer te maken.

Mijn conclusie is dat het boek niet de aandacht verdient die het heeft gehad. En dat heeft niets te maken met het feit dat het een mannenboek zou zijn (want die lees ik graag) of een boek over de wielersport (want daar houd ik juist van). De Nederlandse literatuur kent domweg veel betere boeken.

Volg dit blog via Bloglovin’, Facebook of Twitter door op de onderstaande buttons te klikken of vul in de rechterzijbalk je e-mailadres in, klik op ‘Inschrijven’ en ontvang van iedere blogpost een bericht!

Volg Inge op Bloglovin Bezoek Inges pagina op Facebook Volg Inge op Twitter

15 reacties

  1. Anneke

    Stiekem vind ik het altijd fijn om een “negatieve” recensie te lezen over een populair boek. Dat geeft toch weer de bevestiging dat geen enkel boek voor iedereen goed is.

  2. theonlymrsjo

    Ik herken dat gevoel wel: als een hype lang aanhoudt, dan moeten we er toch maar aan geloven. Ik ben nog niet door de knieën :) en door jouw leeservaring heb ik inmiddels besloten dit boek voorlopig over te slaan. En ik ben het met Annelies eens dat het mooi is dat iedereen een eigen mening mag hebben.

  3. Pingback: Recensies -2- voor Uitdaging voor 2013: Ik Lees Nederlands! | De Boekblogger
  4. Pingback: Recensies -3- voor Uitdaging voor 2013: Ik Lees Nederlands! | De Boekblogger
  5. Jarl Tegel

    Ik heb dit boek ook gelezen en vond het een goed boek. Verder heb ik niet meer te zeggen dan dat recensies geen feiten zijn, maar meningen. Ik hoop dus niet dat mensen dit boek niet gaan lezen door de mening van iemand anders.

  6. gijs

    waardeloze recensie. Dit is verreweg het mooiste boek ooit! Deze recensent heeft duidelijk geen verstand van literatuur.

  7. Freerk

    Prima recensie. Zwak boek, af en toe leuk geschreven, maar duidelijk bestemd voor mensen die nauwelijks boeken lezen.

  8. Aartje

    Niet helemaal eens met deze recensie. Ik vond het een goed boek, het had me wel in de greep. Sommige uitweidingen leken wat overbodig, maar gaven wel wat diepte. Mooi – en soms zelfs ontroerend – beschreven is de vriendschap tussen deze mannen en hoe ze elk op hun eigen manier met hun trauma omgaan. Het zou zonde zijn om dit boek niet te lezen vanwege zo’n recensie.

  9. Dick van Baren

    Leuk boek dat ik met plezier gelezen heb.
    Ik deel overigens uw mening dat het einde van het boek teleurstellend is.

  10. Ton van der peet

    ik heb het boek pas deze zomervakantie gelezen en loop dus achter de hype aan. Wel een leuk boek, vooral omdat er ook veel herkenbaars uit mijn eigen jeugd aan bod komt (waarschijnlijk heb ik dus dezelfde interesses gehad). Wat mij daarbij juist wel opviel is dat veel van de genoemd zaken bv. qua muziek, maar ook zeker qua wielrennen nauwelijks kunnen passen bij de leeftijd van de jongens en mannen in het boek. Wel bij de huidige leeftijd van de schrijver zelf (en dus mijn leeftiijd).
    En inderdaad: een bar teleurstellend einde.

Plaats reactie

Je kunt de volgende HTML tags gebruiken:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>